Het sneeuwt

 

 

 

Nee,  niet echt.  Foto is op nieuwjaarsdag 2003 gemaakt.

Gisteren  sneeuwde het wel opeens. Om de tien minuten wilde mijn zoon weten hoe hoog de sneeuw lag. Als er namelijk een flink pak ligt, hoeft hij van mij niet naar school omdat de weg niet meteen de eerste dag al wordt geruimd.

Regelmatig ontmoet ik teleurgestelde Duitse toeristen die in de Paasvakantie hun zwembroek niet kunnen gebruiken. Diezelfde mensen zijn meestal helemaal ondersteboven van het feit dat er in Salaiola helemaal “niks” is.  Er is geen enkele winkel, geen bar, geen restaurant, en ook geen openbare telefoon meer.

Na enkele dagen valt dat “niks” meestal wel weer mee. De buren zijn zo vriendelijk, ze kletsen honderduit en dat is leuk “ook al begrijpen we er de helft niet van”; er liep een paard zomaar op de weg gisteren, we hebben een lange wandeling in de mooie bossen gemaakt en alle gedichten gelezen op de tegels en de muren van de huizen. 

Van de zomer was er een stel dat vijftig jaar getrouwd was terwijl ze hier op vakantie waren. Ze vonden een leuk  restaurant in Montenero, een al even onooglijk plaatsje als Salaiola en de eigenaar had voor hen een mis besteld in de kerk van Montelaterone.  Of ik asjeblief de pastoor wilde opbellen om te vragen om hoe laat die mis was en of ze iets bijzonders moesten doen of meebrengen. Heb ik verteld dat ze voor het altaar zouden worden geroepen om hun trouwringen opnieuw uit te wisselen. Ik had te veel vertaalwerk, dus kon ik niet aanwezig zijn, maar aan het einde van hun vakantie kwamen ze gedag zeggen, “tot volgend jaar”.